Lotnisko lądowe

Lotnisko lądowe było położone 16,1 km na zachód od Kołobrzegu i 1,2 km na północ od wsi rybackiej Kamp. Od wschodu lotnisko graniczyło z jeziorem Resko Przymorskie, które było pomocne dla pilotów w orientacji w terenie. Główne obiekty lotniska lądowego były położone na południe od betonowej drogi i linii kolejki wąskotorowej. 

Hangar lotniczy znajdował się miedzy północnym skrajem płyty lotniska a betonową drogą. W bocznych przybudówkach hangaru znajdowały się pomieszczenia warsztatowo-magazynowe. Potężny hangar z przybudówkami miał rozmiary 115 x 50 m. Sama hala miała 102 metry długości i 40 metrów szerokości a w najwyższym punkcie 15 m wysokości. Dach podtrzymywało tylko 5 przęseł a jego elementy nośne wykonano z żelbetonu o dużej wytrzymałości mechanicznej. Uzyskana w ten sposób konstrukcja miała większą wytrzymałość i sztywność przy zginaniu. W południowej ścianie hangaru znajdowały się dwie pary drzwi harmonijkowych o wysokości 4,8 m. Po rozsunięciu drzwi szerokość użytkowa wynosiła 2 x 50 m. Nad drzwiami ściana była oszklona dostarczając światło do wnętrza hangaru. Wewnątrz hangaru na wysokość 7,3 metra znajdowała się suwnica. Maszty ze światłami pozycyjnymi hangaru były zainstalowane na południowych końcach szczytu budynku.
W południowo-wschodniej części hangaru zbudowano wieżę z czerwonej cegły o podstawie 8,1 x 13,9 m. Miało ona trzy piętra i 18,5 m wysokości. Na szczycie wieży znajdowało się stanowisko podwójnie sprzężonego działa przeciwlotniczego. Stało ono na betonowym postumencie o wymiarach 3,9 x 8,2 metra. Bryła budynku wieży była pomalowana farbą maskującą. Wokół hangaru znajdowały się odciągi do zakładania siatki maskującej. Na ścianie wieży od strony południowej i wschodniej były zamontowane zegary. 



  

Podziemne zbiorniki i stanowiska do tankowania samolotów znajdowały się miedzy hangarem a polem wzlotów. Dla bezpieczeństwa były wyłożone bitumiczną kostką.
Na zachód od głównego hangaru znajdował się piętrowy budynek magazynowo-techniczny. Mieściły się w nim garaże dla pojazdów zabezpieczających działalność lotniska oraz magazyny.


                                                                                                             Fot. Jan Nowicki

Pole wzlotów lotniska miało przybliżony kształt prostokąta o wymiarach 1005 m północ-południe i 1140 m wschód-zachód. Jeden z pasów startowych był skierowany po przekątnej prostokąta: północny-wschód/południowy-zachód i miał długość 1370 m a drugi pas o długości 1510 m biegł w kierunku północny-zachód/południowy-wschód. Ze względu na podmokły teren musiano przeprowadzić prace melioracyjne, wybudować instalacje odwadniające cały teren lotniska. Pod całą płytą lotniska położono dreny odprowadzające wodę. Do wyrównania terenu i drenażu lądowiska zatrudniono wielu okolicznych gospodarzy. Do utrzymania pola startowego zobowiązano miejscowego gospodarza, który miał obowiązek systematycznie wypasać tam swoje stado i dbać o trawiastą nawierzchnię. 

                                                                                                          Fot. K Riese, Fliegerhorste und Einsatzhäfen der Luftwaffe. Planskizzen 1935-1945


Na północno-wschodnim skraju pola wzlotów znajdował się kompas - krąg kompensacyjny. Jego średnica wewnętrzna wynosiła około 13,5 m., grubość betonowego fundamentu w kształcie kręgu 0,6 m. W środku znajdowała się ruchoma kratownica drewniana, do której był zamocowany podest z desek. Tarcza podestu mogła być poruszana ręcznie lub za pomocą silnika. Na zewnętrznym betonowym kręgu znajdowała się podziałka kątowa z oznaczonymi kierunkami świata. W celu dokonania regulacji kompasu w samolocie, był on ustawiany na tarczy kręgu kompensacyjnego a po jego wypoziomowaniu, ustawiano tarczę kręgu zgodnie z północą magnetyczną. Po porównaniu wskazań kręgu z kompasem w samolocie, dokonywano regulacji przyrządów pokładowych. Obecnie pozostała tylko betonowa podstawa kręgu.
W bieżącą wodę zaopatrywały lotnisko dwa ujęcia wody, stacja uzdatniania i hydrofornia. Komunikację i dowóz zaopatrzenia dla lotniska lądowego zapewniała nowa betonowa droga i linia kolejki wąskotorowej. Droga zaczynała się w Mrzeżynie i biegła w kierunku wschodnim przez północny skraj lotniska lądowego, bazę lotnictwa morskiego do mostu na kanale i dalej do Dźwirzyna.