Lotnicza baza morska


Lotniczą bazę morską (Seefliegerhorst Kamp) zbudowano w latach 1935-1937 na pasie lądu oddzielającym Morze Bałtyckie od jeziora Resko Przymorskie (Kamper See). Od strony jeziora teren był bagnisty a od morza znajdowały się wydmy. W najwęższym miejscu ląd miał szerokość 300 metrów. Mierzeję wzmocniono poprzez nasadzenie sosny wejmutki i krzewów róży pomarszczonej.

Lotnisko morskie było położone 14,5 km zachód od Kołobrzegu i 1,6 km na północny-wschód od wsi Kamp. Na wąskim pasie mierzei wylano olbrzymi betonowy plac na którym postawiono dwa hangary lotnicze. Pierwszy hangar miał dwie wieże, drugi jedną. Do budowy wież wykorzystano czerwoną cegłę. Hangary miały drzwi przesuwane na szynach.


Fot.K.Chojnacki


Zbudowano także warsztaty, w których przeprowadzano niezbędne remonty sprzętu lotniczego i szkolono personel techniczny. Obok warsztatów znajdowała się duża hala stoczniowa, w której przeprowadzano przeglądy i remont wodnosamolotów. Hangary i hala były zbudowane z betonowych płyt i pokryte półkolistym dachem. Między halą stoczniową a wydmami wybudowano z cegły budynek kotłowni. Zapewniała ona w porze zimowej ogrzewanie dla warsztatów remontowych, stoczni i hangarów. Zaopatrzenie w opał było dostarczane bezpośrednio pod samą kotłownię kolejką wąskotorową. Do wodowania wodnosamolotów na jezioro i morze oraz wciągania na ląd zbudowano molo nad Morzem Bałtyckim i pochylnię nad jeziorem Resko Przymorskie. Molo skierowane na Morze Bałtyckie było zbudowane z wbitych w dno metalowych ścianek o szerokości 0,4 m. i długości 8 metrów. Nawierzchnia składała się z żelbetowych płyt o grubości 18 centymetrów. Długość mola wynosiła około 200 metrów (łącznie z częścią lądową) i miało szerokość 16,5 metra. Na końcu mola znajdował się slip do wodowania i wyciągania wodnosamolotów. W części podwodnej pochylnia rozszerzała się. Elementy stalowe do budowy mola dostarczyła firma Hoesch AG z Dortmundu. W zachodniej części betonowego placu przebiega przez wydmy betonowa droga, łącząca molo z placem przed hangarami lotniczymi.




Fot. Jan Nowicki

Do wodowania samolotów na jezioro służyła druga pochylnia szerokości 25 metrów z płytą betonową opadającą w głąb jeziora. Wodnosamoloty były przetaczane na niskich wózkach z hangaru na pochylnię i wodowane na jezioro. Te same wózki służyły do wyciągania wodnosamolotów na betonową płytę przed hangarami. Obie pochylnie były połączone drogami kołowania, z olbrzymim placem przed hangarami. Po prawej stronie slipu znajdował się długi drewniany pomost, wychodzący w jezioro. Umożliwiał on wsiadanie i wysiadanie przewożonych osób oraz załadunek i rozładunek łodzi latających. Na prawo od pomost wzdłuż nabrzeża znajdowały się uchwyty do cumowania wodnosamolotów. Po lewej strony slipu zamontowano ruchomy drewniany pomost. Jedna część była zamontowana na stałe do nabrzeża, druga część swobodnie pływała na wodzie. Ruchomy pomost pozwalał bezpiecznie cumować łodziom latającym przy nabrzeżu. Betonowe nabrzeże wzmocnione metalowymi ściankami miało długość około 470 m. Z podziemnych zbiorników była doprowadzona do nabrzeża instalacja paliwowa. Wzdłuż nabrzeża rozmieszczono 10 punktów do tankowania paliwa, przykrytych wałem ziemnym. Pompy były napędzane silnikami elektrycznymi, istniała także możliwość tankownia samolotów pompami ręcznymi.

Na wyposażeniu bazy morskiej znajdowała się łódź motorowa klasy FL.C IV / Seeschwalbe nr 405, która służyła głównie do holowania wodnosamolotów na jeziorze. Łódź  zbudowały w 1936 roku zakłady Krögerwerft w Warnemünde.

Naprzeciwko hali stoczniowej, po południowej stronie drogi ulokowano magazyn paliw i olejów. Zbiorniki z paliwem umieszczono pod ziemią. Znajdowały się tam dwa zbiorniki o pojemności 50 000 litrów każdy. Zbiorniki zostały zbudowane w 1937 roku przez firmę „MABAG” Maschinen-und Apparatenbau-A.G. z Nordhausen. Poza dwoma dużymi zbiornikami, na terenie magazynu znajdowały się jeszcze cztery zbiorniki na paliwo o mniejszej pojemności.


Fot. Jan Nowicki

Łączność zapewniała linia telefoniczna i radiostacja. W bieżącą wodę bazę zaopatrywały dwa ujęcia wody, stacja uzdatniani i hydrofornia. Linia kolejki wąskotorowej i betonowa droga umożliwiały dowóz zaopatrzenia
Około 460 m na wschód od hangarów mieściło stanowisko do przestrzeliwania i regulacji broni pokładowej wodnosamolotów.